HUGOT @ Robinson's Indie Sine on June 18 to 24

Hugot, showing on June 18 to 24 at Robinson’s Galleria Indie Sine

The three-part movie Hugot stars sexy-actress and award-winner Ana Capri. She acts opposite newcomers Jerome Ebreo, Christopher Canizares, Cris Castillo, and Alvin Espinosa.

Written and directed by Jonison Fontanos, Hugot will have its first public run on June 18 to 24 at the Robinson’s Galleria Indie Sine Cinema 8 owing to its successful premiere in UP Film Institute last April 23, 2008.

Ana Capri, who sports short hair in this digital film, has been named Best Actress twice in the Cinemanila International Film Festival. Her first award was for Pila-Balde (1999); the second, for Ala Verde, Ala Pobre (2005). She also received the Best Actress award during the 2007 Golden Screen Awards, also for Ala Verde, Ala Pobre, a film by Briccio Santos.

Trailer: http://www.youtube.com/watch?v=9VxMKBnatzQ

HUGOT Movie Review

“Hugot is commendable for its witty dialogues, its attempt to appropriate postmodern treatments of fragmentation and metafiction, and its close simulation of urban social reality…

It can be viewed beyond the sex element and the title’s phallic overtone, for the blogger’s voice-over at the onset of the story rings truth: “Lahat ng kuwento, may paghuhugutan.”

Whether one becomes a victim or one becomes an exploiter of power, one has a story to tell, drawn from the richness of experience, no matter how dehumanizing the experience may be…”

Cesario B Minor, blogger
http://littlegapanese.blogspot.com/2008/04/drawing-social-realist-experience-in.html

Movie Review: HUGOT

drawing the social realist experience in hugot

by Cesario B. Minor Jr.

The era of independent films has spawned a queer variety, of which there is a surge being produced across the globe, the Philippines included, to capture the many-nuanced gay experience. Hugot is no exception, but its social relevance—presented via a handful of postmodern tricks—goes far beyond the preoccupations of a few on titillating and providing escape for the audience.

Capitalizing on mostly neophyte production and acting teams, Hugot is a trilogy interrelated by a storyteller who practices the contemporary rage that’s weblogging. The first of these stories-within-a-story is about a lad, clad only in brief less to homoeroticize than to exhibit the closest thing to his true self, who is assailed not only by a recurrent dream of a clothesline aflame but also by a man in his same state of undress. It is suggested that the man is his conscience, and the very reason for the lad’s inability to finish his eulogy for his mother is the criminal act he had done against her, for which he is accosted by his conscience and dream.

The Freudian plot shifts to the gritty reality of urban Manila, where the remaining two stories about two activist nursing students and a cellular phone snatcher get entwined. In both plots, the audience stands witness to the brutalizing effects of poverty: the commodification and objectification of humans as well as the emergence of the baser nature of man.

One segment shows the mobile phone snatcher, fresh from plying his illegal trade, being slapped by his mother because he is not around when his younger sibling meets an accident. Apparently, he takes on the responsibility for the brother’s hospitalization. Since he is poor, he has fewer alternatives: to accept the meager contributions of his sympathetic gigolo friends and gay clients, and to prostitute himself. When a greater opportunity presents itself with the appearance of his newly-crowned and P8, 000 richer Miss Gay client, he chooses to go past prostitution and steals the gay’s cash prize, leaving the battered beauty queen for dead.On the other side of the urban jungle, the other segment unreels with one of the activists, exhausted from a rally, falling unconscious while crossing the footbridge. A cruiser of a passerby offers to help the other activist by having the classmate brought to the former’s house until the patient recuperates. As the night wears on, the owner of the house convinces the nursing students to stay and join a drinking spree with the former’s fag hag. A little game ensues wherein the classmates get to answer questions ranging from student activism to sexual activities.

In the intertwined stories, the characters engage in an orgy of deals which had compromised their humanity in their pursuit for survival. The boy snatcher doubles as a sex object of his clients and the gay policeman for a little sum of money and for immunity from crime-bust, respectively. When his first objective falls short, he drops what little humanity he has and robs the beauconera (gay parlance for a veteran Miss Gay contestant) the amount required to save his brother. While his end is noble since anybody is willing to do the extreme for one’s family, his means begs for the question of just how extreme one can get: does this include trading one’s dignity, of which the snatcher gigolo has little remaining, to begin with? The course of the story affirms this, a proof of how poverty can make people turn on each other without any more regard for human compassion.

The nursing students, on the other hand, are drawn inexorably in the danger of the seemingly innocuous Socratic game. Parodying television shows that bait contestants with money in exchange of being publicly ridiculed for their bad command of English or hilarious sing-and-dance, the game show episode presents the activists stripping to their barest if their responses to questions fail to merit them the hundred-peso pot money. When the ultimate query of homosexual availability warrants the answer of "depende kung kaya ng bading ang presyo" (depends if the gay can afford the price), the owner of the house schemes by having the nursing classmates perform sex together. Joining them is the housemaid who, egged on by the fag hag, is forced to use her body if only to gain access to the ongoing spectacle. She, too, is made to disrobe by her master and, being powerless against the commands of stripping along with the activists, is seen wearing a face of defeat as she takes off her last satin-laced underwear. The following morning, the nursing student attending to the matricidal lad in the first episode is seen counting the payment for his previous night’s sexually-charged showing, implying that his personal principles had gone negotiable.

Notwithstanding the greenhorn that the production and acting teams are (manifested in designating the disorienting dream segment as the introductory episode, and in raw scenes wherein pixelated shots hurt the eyes, voices mimic the musical quality of tin cans and ham is seen in another way besides acting), Hugot is commendable for its witty dialogues, its attempt to appropriate postmodern treatments of fragmentation and metafiction, and its close simulation of urban social reality, all within the shoestring budget of P250,000. In a drinking session scene in which yet another commodified human, the female prostitute, advises the good-looking snatcher to fly to Japan "para maghosto" (to work as a male guest relations officer), she gets lambasted for something she herself cannot become rich from. A verbal retaliation follows, with the call girl dubbing all the boys as "pahada" (blowjob trippers) with the casualness of low-class people who have persevered much in life.

Like its anagrammatic fellow film Tuhog, Hugot can be viewed beyond the sex element and the title’s phallic overtone, for the blogger’s voice-over at the onset of the story rings truth: "Lahat ng kuwento, may paghuhugutan." Whether one becomes a victim or one becomes an exploiter of power, one has a story to tell, drawn from the richness of experience, no matter how dehumanizing the experience may be.

Hugot, starring Ana Capri and written and directed by Jonison Fontanos, will have its scheduled commercial run soon owing to its successful premiere back-to-back with cinematographer Joni Gutierrez’ anagnoristic short films Cyberdaddy and Gutom in UP Film Institute last April 23, 2008.

HUGOT Starring Ms. Ana Capri on April 23, 2008!

Watch "HUGOT"
A Digital Queer Film
Starring Ms. Ana Capri

Grand Premiere Showing

@ the U.P Film Center, Diliman, Q.C
7 pm
April 23, 2008 (Wednesday)



Produced by Wilbert Ting Tolentino
Written and Directed by Jonison Fontanos

Introducing:
Jerome Ebreo
Christopher Canizares
Cris Castillo
and Alvin Espinosa

Trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=9VxMKBnatzQ

For Tickets, call or text

0918-4697443, 0918-4697391

HUGOT Synopsis

Episode 1: "Raymond"

When Raymond’s youngest sibling, an out-of-school youth, fell victim to a hit-and-run, the obligation to collect money for the hospitalization was left to Raymond. One night, Raymond and his best friend Nolan scoured the entire city to find a victim. They are cell phone snatchers.

The transsexual Dorina, fresh from her victory as Miss Gay and P8, 000 richer, would be their prey. However, not only robbery would be committed as the partners in crime would accidentally kill the veteran gay beauty contestant.
What destiny awaits the two friends? Raymond’s critical sibling? Will justice be meted out for the slain gay?

Who is the true victim?

Episode 2: "Anton"

Anton’s nightly dreams are evocative: the rice field clothesline where burning garments are hanging, the ash of which gets into his eyes.

What do his dreams mean? How are these related to his present anguish and solitude? Will these inspire Anton into finishing his poem-in-progress, the poem for the beloved who left him or whom he left?

Episode 3: "Bimbo"

While youth activists Edward and Bimbo are heading home from a rally, the latter falls to the ground unconscious due to hunger and exhaustion. A middle-aged man helps Edward haul Bimbo’s body. Because the stranger’s apartment is nearby, he offers his place for the two to rest in before going home.

When he comes to, Bimbo learns from his friend Edward that they are in an unfamiliar place—the house of Leandro, the stranger.

Leandro prepares food for the young men as Melody, Leandro’s best friend, a funny liberated woman, visits the latter’s pad.

They both convinces the boys to spend the night through. The friends agree. They cannot decline the drink offered by Leandro. They become tipsy and their conversation meanders from politics, activism, gay rights and…sex.

Who is Leandro and what motive does he harbor over the teenagers?

I'M YOUR NUMBER ONE FAN

“I’m your number one fan…”

‘Yun ang first dialogue ni Anne Wilkes sa nobelang Misery ni Stephen King. May movie version din ‘yun na pinagbidahan ni Kathy Bates and because of that movie, naiuwi niya ang kanyang kaisa-isang Oscar Award. Best Actress lang naman ang lola mo. Kuwento ito ng isang retired nurse (Anne Wilkes) na na-obsessed sa writer ng paborito niyang romance novels. Naaksidente ang nobelista (Paul Sheldon) at si nurse ang nagligtas sa kanya. Inuwi ng nurse sa kanyang isolated house ang naaksidenteng idolo at doon niya ito binigyan ng lunas. Ang kaso, ‘brenda’ ang nurse na itekwang na may side-line na pumatay ng mga batang pasyente sa dati nitong pinapasukang ospital. Ang pagtakas ng bedridden na writer sa kamay ng baliwag transit na nurse. ‘Yan ang Misery.

Kung tatanungin mo ako ngayon kung ano ang pinaka-paborito kong libro, walang kagatul-gatol kong sasabihin na ‘Misery’. At ang pinaka-paborito kong movie, aside from ‘Sixth Sense’? Misery! E ang pinaka-paborito kong aktres, aside from Reese Witherspoon? Kathy Bates! Dahil katulad ni Jonathan Brandis (ang heartthrob ng aking henerasyones), idolo ko rin si Stephen King, ang sumulat ng nobela kung saan ibinase ang pelikulang ito.

Noong nasa high school pa lang ako, everytime aarkila ako ng VHS sa video shop, lagi kong nakikita ‘yung pangalan ni Stephen King sa cover ng mga horror VHS tapes. Stephen King’s Tommyknockers. Stephen King’s Sleepwalkers. Based on a book by Stephen King at kung anu-ano pang cheneling bargain. E mahilig ako sa horror movies. Kaya super arkila na rin ako ng mga pelikula ni Mang Stephen para masubukan.

Ok naman ‘yung mga movies niya. Suwak sa panlasa ng lola mo, horror na may lalim. Eventually, sa kapapanood ng mga movies na ibinase sa kanyang mga novels, nag-try akong magbasa ng libro niya. At ang una ko ngang nabili sa Booksale e ‘yung Misery. Luma na rin ‘yung copy. Amoy anay na nga ‘yung mga pages e. Siyempre pa, na-impress ako sa kanyang pagsusulat. Ang galing! Grabe. Mas maganda ‘yung mga books niya kesa sa mga pelikula niya. ‘Yung pagkaka-sunud-sunod ng mga pangyayari sa nobela niya, suwabe. Para ka na ring nanood ng pelikula, nai-imagine mo na siya. Ewan ko ba pero na-adik ako sa pagbili at pagbabasa ng mga nobela niya. Lahat, as in LAHAT ng libro niya na nabasa ko e nagustuhan ko.

Hanggang sa nangolekta na nga ako ng mga books niya. Dalawang yarda ang haba sa cabinet. Take note, may dalawang hardbound mula sa mga kamag-anak ko sa abroad! Libo ang presyo nun’ sa National Bookstore ‘neng! Pati nga biography book niya na The Art of Darkness e pinatulan ko rin para lang malaman ko ang buhay niya at nang makilala ko siya ng maigi. Nangolekta rin ako ng mga pictures, newspaper at magazine clippings niya. Dinudugo na nga ang tenga ng mga kakilala ko sa pakikinig sa akin tungkol sa mga nobela at buhay ng lolo mo. Kahit sino na lang na makausap ko, lagi kong inuungkat kung mahilig sila sa diction or film. Kung oo ang sagot, horror ba? Kung oo pa rin ang sagot, presto! Magkakasundo kami. Siyempre ibi-bida ko ang mga nabasa kong nobela ni Stephen King. Babanggitin ko ‘yung mga dialogues ng mga characters niya sa libro (Yup! Kabisado ko siya noon.), i-isa-isahin ko ‘yung mga paborito kong part ng novels niya, ‘yung mga magagandang eksena ng movies na based sa books niya, ‘yung achievements niya sa pagsusulat at kung ano ‘yung reaction ko ‘nung nabasa ko ‘yung shower scene sa The Shining niya, with gestures na exagerrated.

Basta si Stephen King ang bida sa buhay ko noon. Period. May mga instances nga, napa-familiarize na ‘yung iba kong friends sa pangaan niya, na kapag may balita sa kanya sa magazine, TV or newspaper, binabalita nila sa akin pag nagkita kami. ‘Yung iba naman tatawagan pa ako sa landline para lang sabihin na narinig nila or nakita ‘yung pangalan ni Stephen King sa kung saan man. Na tipong pati sila e natutuwa na rin kay SK.

May isang beses nga na na-brainwash ko na ‘yung isa kong high school friend na maton para panoorin sa sinehan ‘yung ‘Dolores Claiborne’. SM Megamall Cinema One pinalabas ‘yun, artfilm kasi. Imagine, lima lang yata kaming nanood! Pero kiber ko, sa isip-isip ko, kami lang ang nakaka-appreciate ng quality films. At lahat ng nang-dedma sa pelikulang ito e walang art sa katawan. Ang ending, siyempre nagustuhan ko ‘yung pelikula at ang kasama ko, speechless hanggang uwian. Di mo alam kung nagsisisi ba siya sa ginastos niyang 100 pesos para sa isang ‘artfilm’ or baduy na baduy siya sa pinanood niya. One thing ang sigurado, disappointed siya sa pelikula. Hindi rin tumagal ang aming friendship dahil napag-alaman naming magkaiba ang aming mundo. Siya, basketball at ako… kay Stephen King. Hahaha.

At eto ang nakakaloka sa lahat, ‘nung makita ko ‘yung address ni Stephen King sa Glitter Magazine, sinulatan ko siya at sinabi kong ako ang number one fan niya sa Pilipinas. Enumerated sa 2 pages, back-to-back yellow pad kung bakit ko siya idolo. Ilang buwan din akong naghintay bago ako nakatanggap ng letter mula sa kanyang secretary na nagngangalang Julianne Something. Naloka siyempre ako at nanginginig pa habang paulit-ulit kong binabasa ‘yung ‘Thank you’ sa sulat niya. Hindi man galing kay Stephen King, at least galing sa sekretarya niya! Pinaka-iingat-ingatan ko ‘yung letter na ‘yun kasama ng sandosena kong books na sinulat niya. Kaya nga umiyak pati langit ‘nung kasama silang nasunog ng bahay namin noong 1999.

After that, unti-unting nawala ‘yung ‘momentum’ ko bilang obsessed fan ni Stephen King. Tinamad na akong mangolekta ng mga books niya. Hanggang eventually e talagang wala na akong narinig pa sa mga bago niyang obra. Naiba ang focus ko. Pati librong binabasa ko, naiba rin. From horror e napunta ako sa Mystery. Nag-Erle Stanley Gardner ako (Perry Mason mysteries), Jonathan Kellerman, etc.

Pero para sa akin, sa ganda ng istorya at style sa pagsusulat ng kuwentong katatakutan, wala pa ring tatalo sa literary boogeyman ng mundo, si Stephen King. Siya pa rin ang pinaka-idolo kong nobelista.

At ako lang naman ang kanyang number one fan. :D

JOLLIBEE OR MCDO?

Isang inuman session sa bahay with gay friends (not so long ago) napag-usapan namin si Jollibee at Mcdonalds. Lately kasi, di maawat ang kasikatan ni Jollibee. Kalat na kalat sa internet ang scandal niya. Sa Youtube nga e most viewed siya (eventually, the clip no longer exists).

Meron akong friend na nagwo-work as party host ng Mcdo na super chika ng kanyang job experience. Kinuwento niya yung mga eksena ng makukuit na chikiting na nagce-celebrate ng b-day sa kanila, ‘yung mga papabol daddy figurines ng mga ito at ang mga parlor games na pinalalaro nila sa mga nagsidalo, etcetera… Etseyterah.

“Jollibee or Mcdo?”, may nagbukas ng isyu.

Sagot ako: “Jollibee!”.

Then, mega-elaborate siyempre ako na kaya Jollibee ang pinili ko, bukod sa ito ang nauna dito sa Pinas e ito na ang kinalakihan kong food chain. Simula pagkabata ko, sa Jollibee na talaga kami tini-treat ng mommy ko. Naalala ko pa nga noon na super excited ako everytime may magbe-birthday na kababata ko sa Jollibee kasi makikita ko na ulit yung mga mascots nila. And to add, talaga rin namang I enjoy what they serve. Sarap kaya ng Chicken Joy nila!

May nag-second, third at fourth the motion pa kay Ninang Jollibee. ‘Yung iba, (mga nagwo-work sa Mcdo), siyempre pa e nag-Mcdo naman. Meron ding nag-Goldilocks (yung friendship kong nag-wo-work dun noon). At meron pang nag-Brothers Burger (isa ring friendship na working din dati dun). Well, masisisi mo ba sila na ‘Kapwa Ko, Mahal Ko’ ang drama nila, ‘di ba?
Talk about loyalty.

Ang mga Jollibeenians, ayaw paawat siyempre sa pagsisiwalat ng history ng Jollibee. From ice cream parlor sa Cubao nga naman e isa na itong malaking food chain sa bansa ngayon at number 1 pa! E ayaw din paawat ng mga Mcdonaldians. international company nga naman daw sila at kung ‘di man daw sila ang number one food chain dito sa Pinas, sa buong mundo naman daw e number one sila. Huwawww…

Hanggang sa magbida ang isa kong friend na maka-Jollibee, “Maka-masa ang Jollibee kaya sila suwak sa panlasa ng Pinoy. Imagine, pati goto, meron sila!”

What a point, exclamation point!

Kunsabagay, napa-isip nga kami lahat sa sinabi niyang ‘yun. Imagine, ginagawa talaga ng Jollibee ang lahat para mapagbigyan nila ang expectations ng tao na pati goto (congee) ay meron sila.

E di ba ganun din naman ang Mcdo? Ang alam ko, sa Mcdo Philippines lang merong spaghetti kasi sa ibang bansa, puro hamburgers. Well, correct me if I’m wrong. May nakapagsabi lang naman sa akin. And also, halos lahat ng commercials ng Mcdo e kagat-na-kagat ng masa. Remember the ‘Kanlungan’ song by Noel Cabangon na ginawa nilang commercial jingle? Di ba, winner ‘yun? Pati ‘yung ‘Karen po…’ na TV ad, tumatak din sa akin ‘yun.

Hindi kaya sa sobrang pagpapaka-masa ng Jollibee at Mcdo e magulat na lang tayo na may tokwa’t baboy na sa menu nila? Alam naman nating lahat na ‘di matawaran ang kanilang kumpetisyon to the extent na pag may Jollibee sa kanto na ‘yan, ‘di puwedeng walang Mcdo na tatapat diyan. Kamukat-mukat mo, may nagtatayo na ng building sa tabi nila. At vice-versa. Mcdo-Jollibee. Jollibee-Mcdo. Bihira yata ang nakita kong nag-solong Jollibee or solong Mcdo.

Imagine-in mo na lang kaya na sa sobrang adhikain nila na abutin ang masa (dahil sa competition sa market), e maglabas nga sila ng Amazing Tokwa’t Baboy or Jollie-Tokwa’t Ba-bee? Aba, kapag nangyari ‘yun, hindi malabong ang onion rings e maging special calamares, ang Chicken Joy e may kasamang one-day-old chick o ang breakfast meal nila e may free kwek-kwek.

At paano kung may birthday party sa kanila? Baka may magbenta ng cotton candy o pot-pot sa loob? Or ‘yung may palabunutan ng sisiw at itik? Di ba, yun ang klik sa mga pang-masang bagets?

Tapos mapapanood mo na lang sa TV ang commercial ng latest product nila: Si Aga, Sharon at Sarah Geronimo hinahabol ang Jollibee caravan na nagbebenta ng Jolly Binatog!

Pag nangyari siguro ‘yun, wala nang kukuha ng franchise ng Jollibee at Mcdo.

EXPECTO PATRONUM!

Mahilig akong magsulat (Halata ba? :D) ‘Yan nga ang dahilan kung bakit may binabasa kang blog ko. Nalalaman mo ang ilan sa mga agam-agam, pantasya at experience ko… in letters. Nang dahil dyan… isa kang dakilang TSISMOSA! Jowk.

Kunsabagay, sino nga ba ang hindi tsismosa sa totoong buhay? Lahat naman tayo mahilig maki-usyoso o mangalkal ng buhay ng may buhay at ng may buhay pa. Pati nga patay e pinag-uusapan natin. Well, mahaba na namang diskusyon yang pagiging ‘Mosa. Sa ibang araw ko na siya pag-aaksayahan ng panahon.

Back to pagsusulat, alam niyo ba na kahit ang hilig-hilig kong magsulat (from teleplay to screenplay, poems to tagalong novels, pati comic script pinatulan ko rin pala), may mga bagay din akong iniiwasang isulat? Yup, you heard me right. Meron din akong ayaw isulat. Hindi pala ako ang writer na puwedeng magsulat ng anything under the sun. Chars.

Ilan sa mga bagay na ayokong isulat ang religion at politics. Understandable ‘yun. Parehong debatable ang mga isyung binanggit ko, ‘di ba? Halimbawang Roman Catholic ako, may kausap akong INC o Muslim, tapos pag-uusapan namin ang mga bagay-bagay tungkol sa religion namin… Definitely, kahit mag-iwasan pa kami sa mga maseselang isyu, meron at merong matatamaang spot ang isa’t isa sa amin. Para sa akin, napaka-sensitive na isyu ang religion. Ganundin ang politics. Aba e parang contest kaya ‘yun, may kanya-kanya tayong paborito. Ipaglalaban ko talaga ang pinaniniwalaan kong politician. Pakiramdam ko kasi, kapag nagbigay ako ng kuru-kuro tungkol sa religion or politics, dadagsain ako ng mga negative comments. Nagsulat ka na nga lang, nagkaroon ka pa ng kaaway. ‘Yoko naman ng ganoon mare.

Eh nung isang linggo nga lang, ang masayang inuman ng grupmates ko sa San Andres, Bukid e nauwi sa mainit na debate. Pag-usapan ba naman ang religion at politics. May muslim kaming ka-grupo na inilabas ang bitterness kay erap at sa mga aksiyon nito laban sa muslim noon (na kesyo si erap daw ang nag-utos na magkatay ng baboy sa loob mismo ng mosque sa Mindanao noon) , may hindi naniniwala sa amin na nagkaton namang Katoliko. May maka-Erap Estrada na ayaw din namang padarang sa akusasyon. Tapos ako naman maka-Gloria, siyempre dapat may boses din ang Tita Glow. Ayaw din paawat sa eksena ang lola mo kaya nakisingit sa usapan, pakislut-kislot na sinasampay ang mga labada ni Aling Gloria . Kaya ayun, palibhasa’y mga nakaimon na rin kami, hindi na naiwasang pag-debatehan pa ang tungkol sa religion at politics na 'yan. In the end, as expected, walang lumabas na tama o mali, siyempre wala ring lamang o dehado. Walang Winnifreda Gramfon at Luz-na-may-ari-ng bus. Ang lahat ay hapee toothpaste. Buti na rin na may common denominator kaming lahat: Iisa lang ang grupo namin sa duty. Kaya bago magkauwian e naisara ang mga isyung dapat isara. Respetuhan na lang kiyeme-kiyeme. To quote-unquote a starlet, ‘Let’s make war… Not Peace!!!'. AGAIN, mga sanggre... "Let's make war... Not Peace! Ay MALI!".

Aside from both issues, meron din akong PINAKA-ayaw isulat o pag-usapan. Well, ‘di ko na siya isusulat o babanggitin man lang for a simple reason na AYOKO. Period.

Para siyang si Valdemort, iniiwasan ng lahat sa Hogwarts na banggitin.

Pero kung may hint ka sa tinutukoy ko, saloobin mo na lang.

Sabayan mo na lang ako sa pag-wagayway ng magic wand ni Ninang Maggie at isigaw natin ang…

EXPECTO PATRONUM! :D

SISTERAKA

Just the other day, habang naliligo ang inyong lingkod, GMA super sing ang lola mo sa banyo. Nag-burn kasi ako ng CD ng mga pinaka-bet kong songs. To-the-highest note songs ang mga ito. From Abba to Whitney Houston to Diane Reeves to TLC… ‘Yung mga pang-Diva na kanta na nakakatanggal ng lalamunan ‘pag pinyesa mo. ‘Yun ang sinasabayan ko sa banyo habang may-i-take-a-bath ang drama ko.

Ang sarap kumanta sa banyo! Feel na feel ko ‘yung pag-bounce back ng echo ng boses ko. Parang nasa loob ako ng studio at nagre-recording. With matching gestures pa ‘yun na mala-Mariah Carey (tipong malalagutan ka ng hininga sa pag-tili).

Then, tulad ng dati, may naalala na naman ako. Reminiscing ito? Bigla kong naalala ‘yung sister ko sa abroad. My one and only sister, two years younger than me.

I remember my sister Michelle during our elementary days. I was in Grade 6 and she was in Grade 4 naman. May sinalihan kasi siyang Amateur Singing contest sa barangay namin noon. Fiesta ng lugar namin kaya maraming pakulo sa barangay. Nagkaroon bigla ng perya sa Plaza. May Ferris Wheel na kinakalawang, Octopus, color boxes game, etc. At isa nga doon ang singing contest. May kanya-kanyang representative ang mga elementary schools sa barangay at karatig-barangay naming. My sister was chosen by her MAPE teacher to represent our elementary school along with her best friend Remy. Ewan ko ba kung bakit ganoon na lang ka-bilib ang teacher ng sister ko sa kanya.

Tuwang-tuwa si Michelle nang umuwi from school to break the news sa amin ng Dad ko. Siyempre proud ako sa aking sister pero ‘di ko pinahalata. Instead na bigyan ko siya ng moral support, inurat-urat ko pa siya at pinagtawanan. Ginaya-gaya ko ‘yung style niya sa pagkanta. ‘Yun bang sinasadya kong manggaling sa ilong ang boses ko para maging medyo ngongo. Paborito niyang kantahin noon ‘yung Everyday ni Agot Isidro kaya ‘yun din ang pang-asar ko sa kanya. Ngongong Agot Isidro. Ewan ko ba, may pagka-dautera na yata ako noon pa man.

Pero sa totoo lang, ‘yun lang siguro ang way ko para mapagtakpan ang nararamdaman kong kaba (o nerbiyos yata) sa pagsali niya. Maganda naman ang boses ng sisteret ko pero aminado akong ‘di siya biritera. Sweet lang, kumbaga. Pang-Agot Isidro nga lang. And to add, ‘yung best friend niyang si Remy ang talagang pinaglihi sa diaphragm! Lumalamon ng microphone ‘yun. Piyesa ni Whitney Houston, mina-mane lang ‘nun. Tama ba namang ihilera ang kapatid ko sa kanya? Well, in fairness to my sister, ‘di siya ‘aware’ sa mga pang-dya-judge ko sa kanyang powers kaya go ninja go lang siya sa hamon ni Big Brother.

Dumating ang gabi ng pinakahihintay ng lahat. Ito na ang gabi ng paligsahan.

Napaka-ironic talaga ng buhay. Kung kailan ready na ang sister ko para pumunta sa Plaza para sa contest, may balita kaming natanggap mula sa aming Dear Daddy. Imagine, wala na pala kaming pera! Walang pambili ng pagkain, walang panggastos, walang pang-baon kinabukasan at sa mga susunod na araw. As in zero backlog ang eksena ng pamilya naming. Natalo pala ang Dad ko sa larong color boxes sa Plaza. ‘Yun bang tataya ka ng pera sa mga kulay sa board at kung ano ang colors ng dices na bumagsak e siyang panalo. Imagine, sa ganoong paraan kami nawalan ng budget. Funny but true. Pero no regrets sa pagiging sugarol ng Dad ko. In fernez, tumaya siya sa pesteng color boxes na ‘yan para mapalago ang aming datung. Minalas-malas nga lang. Wehehe.

Pero strong ang personality ng sister ko! Tuloy lang ang laban.

Kasama ang humigit-kumulang na sampung kamag-anakan, nilusob namin ang Plaza. Ang daming tao. Nakaka-kaba.

May dalawang oras yata kaming naghintay bago naisalang sa entablado ang sister ko. ‘Yun e matapos yata ang dalawampung amatyurista. Mega interview ang host sa sister ko. Konting chikahan moments at isinalang na rin ang mutiplex cassette tape. Magpapaawat ba naman ang sister ko sa paggawa ng eksena? Mapapatawad mo ba siya kung mag-Vision of Love ‘LANG’ naman siya ni Mariah Carey? Well, as they say, the rest is kasaysayan.

Todo gestures ang ate mo sa stage. Lumilipat-lipat ang mic sa magkabilang palad. Nagsigawan, nagpalakpakan ang mga kamag-anak namin habang ako naman e halos malagutan ng hininga sa ‘di ko maipaliwanag na pakiramdam. Para akong natatae na nasusuka. Ito yata ang tinatawag nilang ‘daga sa chest’ or words to that effect.

Hanggang sa mag-e-end na ang kanta…

“Tapusin Niyo na po ang kanta, Lord. Parang awa niyo na. Pleeassseee…”, nasabi ko sa sarili ko.

Alam ko kasing ‘di ganoon kataas ang boses ng sister ko compare sa mga kapwa niya contestants. Na ang isa pala e napag-alaman naming nag-vo-voice lessons kay Ryan Cayabyab. E ang sister ko, ang maestro e si Ryan Kayabangan. Puro confidence at tapang ng apog. Hahaha.

Ito na ang pinaka-nakakaloka sa lahat. Sa kalagitnaan ng ‘di malilimutang Vision of Love na ‘yan, nakalimutan ng sister ko ang lyrics ng kanta.

Tuloy pa rin ang liga! Bumawi ang sister ko. Inulit niya ang chorus. Inulit-ulit niya ang chorus para lang matapos ang punyetang kanta na ‘yun.

At natapos din ang makasaysayang awitin. Ang taas ng noo ni Sister Michelle. Oo nga naman, ‘di naman siya pumiyok, nakalimutan LANG naman niya ang lyrics.

Ayaw paawat ng Dad ko sa eksena, hinintay pang matapos ang contest! Nagbakasakali pa na third placer ang sister ko. Sayang din daw ang 1000 pesos na panalo. Tama ba naman ‘yun? Twenty-something kaya ang contestants? Hello Philippines, Helo World! Well, well, well… alam ko namang my Dad’s not for the money talaga but for my sister’s victory sana. Ang mga magulang nga naman.

Hindi naiuwi ng sister ko ang kahit third place sa contest na ‘yun. Ganundin ang best friend niyang si Remy. Pareho silang na-lost in translation sa gabing ‘yun. But my sister never stops from singing. She’s singing her life to the fullest. Isa na ngayon siyang butihing maybahay ng isang British national, naninirahan at nagta-trabaho sa England at ina ng dalawang-taong gulang na si Charlotte.

Now, masasabi ko nang I’m super proud of Michelle… my one and only Sisteraka. :D

CONGRATS!

Nung nasunugan kami ng bahay last January 1999, ilang buwan din akong nakituloy sa bahay ng tita ko. Tuwing hapon, kami lang ng tita ko ang naiiwan sa bahay kasi yung dalawa kong pinsang lalaki laging wala, ‘yung isa nag-aaral, ‘yung isa naman nagta-trabaho.

Isang araw habang nanonood kami ng dramathon sa hapon sa TV, dumating ang isang “special-offer girl” na nagbebenta ng “FIT”, bagong produkto ito na nasa sachē. Ito yung powder (or liquid ba?) na nilalagay sa tubig na ipapanghugas mo sa gulay para maalis ang kung anumang mikrobyo cheneling bargain na nakadikit ‘diumano’ doon.

GMA Super Chika yung nag-aalok about sa latest innovation na ito. Demo to the fullest siya at tipong bilib na bilib siya sa produkto niya. E may pagka-maldita ‘tong titarets ko. Pinagsalita niya nang pinagsalita ang luka-luka, tapos ang ending e nagbitaw siya ng ganitong statement.

“Bakit ko naman kailangang bilhin ‘yan e simula’t sapul nang ipanganak ako, nabuhay naman akong walang FIT na pinaghuhugasan ng gulay na kinakain namin? Tsaka, healthy naman ako?”
Ang tarush diba?

Tulalembang siyempre ang babae. Kung anu-ano na lang ang sagot niya, may masabi lang. Ang ending siyempre, umalis ang babae nang hindi nakukumbinseng bumili ang tita ko.

Naalala ko ito nung matanggap ko kanina ‘yung email ng Mom ko na may subject na: “Don't know you're born”.

Eto ‘yung kabuuan ng e-mail:

‘CONGRATULATIONS TO ALL THE KIDS WHO WERE BORN IN THE 1940's, 50's, 60's and 70's !!”

They took aspirin, ate blue cheese dressing, tuna from a tin, and didn't get tested for diabetes.

Then after that trauma, our baby cots were covered with bright colored lead-based paints.

We had no childproof lids on medicine bottles, doors or cabinets and when we rode our bikes, we had no helmets, not to mention, the risks we took hitchhiking .

As children, we would ride in cars with no seat belts or air bags.

Riding in the back of a van - loose - was always great fun.

We drank water from the garden hosepipe and NOT from a bottle.

We shared one soft drink with four friends, from one bottle and NO ONE actually died from this.

We ate cakes, white bread and real butter and drank pop with sugar in it, but we weren't overweight because......

WE WERE ALWAYS OUTSIDE PLAYING!!

We would leave home in the morning and play all day, as long as we were back when the streetlights came on.

No one was able to reach us all day. And we were O.K.

We would spend hours building our go-carts out of scraps and then ride down the hill, only to find out we forgot the brakes. After running into the bushes a few times, we learned to solve the problem .

We did not have Playstations, Nintendo's, X-boxes, no video games at all, no 99 channels on cable, no video tape movies, no surround sound, no cell phones, no text messaging, no personal computers, no Internet or Internet chat rooms..........WE HAD FRIENDS and we went outside and found them!

We fell out of trees, got cut, broke bones and teeth and there were no lawsuits from these accidents ..

We played with worms and mud pies made from dirt, and the worms did not live in us forever.

Made up games with sticks and tennis balls and although we were told it would happen, we did not poke out any eyes.

We rode bikes or walked to a friend's house and knocked on the door or rang the bell, or just yelled for them!

Local teams had tryouts and not everyone made the team. Those who didn't had to learn to deal with disappointment. Imagine that!!

The idea of a parent bailing us out if we broke the law was unheard of. They actually sided with the law!

This generation has produced some of the best risk-takers, problem solvers and inventors ever!

The past 50 years have been an explosion of innovation and new ideas.

We had freedom, failure, success and responsibility, and we learned

HOW TO DEAL WITH IT ALL!

And YOU are one of them!

CONGRATULATIONS!

You might want to share this with others who have had the luck to grow up as kids, before the lawyers and the government regulated our lives for our own good.

and while you are at it, forward it to your kids so they will know how brave their parents were.

Kind of makes you want to run through the house with scissors, doesn't it?!

PS -The BIG type is because your eyes are shot at your age .

O, di ba may sense? Na-touch nga ang soft spot ng puso ko e. Kasi naka-relate ako sa ibang nabanggit niya to think na 80’s naman ako ipinanganak. E hanggang 70’s chidren lang ‘yung kino-congratulate niya di ba?

Well, kakaiba na nga ang mundo ngayon. Dati-rati, nung elementary days ko, pagsapit na pagsapit ng pasukan (June) sasalubungin ka ng rainy season. Taglamig na. Pero ngayon, matatapos na ang Hunyo, bukod sa sobrang init e wala pa ring ulan. May extension na pala ang summer! Global warming ito?

Naalala ko rin noong mga panahong ‘yun, pinapantasya kong magkaroon ng live-action movie adaptation ang Voltron o Voltes V. At eto ang nakakaloka, may plano na ngang gawin ito sa Hollywood at nasa pre-prod na ang production company na nakabili nito (Voltron). Oo nga naman, ipalalabas na pala next week ang Transformers! Akalain mo ‘yun!

Lately, naibalita na rin sa TV ang latest product ng Apple: Cellphone + Internet + iPod = iPhone. Nakita mo na rin ba ‘yung video game na ang nagpapatakbo sa characters e ang nerve impulses sa brain? E, yung mga estudyante natin dito sa Pinas na nagpapaligsahan sa pag-create ng mga laruang robots? Dati-rati, sa Japan lang meron ‘nun di ba?

Anu-ano pa kaya ang kaabang-abang sa tinatawag nating ‘near future’? Excited ako at natatakot. Kayanin kaya natin o ng mga susunod na henerasyon ng ating lahi ang napakabilis na pagbabagong mangyayari?

Tama nga kaya si Isaac Asimov? Baka malaos na lang ang tao sa susunod na panahon at palitan na tayo ng mga robots. Huwag naman sana. Kawawa naman ang mga kalahi nating tao kung magkakaganun man.

A simple prayer for the future of humankind won’t hurt. :D

L A I T

Balak kong gumawa ng listahan ng TOP 10 Favorite Friends ko dito sa blog kaso ‘di ko na itinuloy. Ito sana ‘yung first entry ko sa label na TOP 10, kung saan ililista ko ang sampung pinaka-paborito kong mga kuning-kuning (o mga bagay-bagay) with matching eksplanasyon kung bakit. Naisip ko kasing baka maging-NEGA ang dating sa mga friends ko na hindi makakapasok sa TOP 10. Kesa pag-ugatan pa ng hinampo’t pagsisisi e di ko na lang itinuloy. Siguro, TOP 10 Favorite Enemies na lang ang gagawin ko. Choz!

Anyway, ‘nung nag-isip ako ng mga possible candidates sa TOP 10 Favorite Friends ko, nagulat ako sa common denominator ng mga pasok sa banga (mga finalists). Guess what? Halos lahat ng paborito kong kaibigan e mga laitero’t laitera pala! Yes, hindi lang gays, may mga friends din akong ‘gels’ at ‘bols’ na mahilig (o likas) sa panlalait. Imagine, maaaring ini-enjoy ko pala ang company nila sa mga panlalait nila. How sad.

Usually, kapag kasama ko ang isang kaibigan sa lakaran, naaaliw ako kapag siya ang madaldal at palakuwento kesa sa ako ang ma-chika. Pero there are times siyempre na may moments din ako at bet kong mailawan ng spotlight, gustong magbida-bida at maging center of attraction. Nangyayari ‘yun pag nakainom ako. But that’s another story.

Most of the times kasi, ang mga madadaldal, ‘yung mga walang preno ang ibig, kung anu-ano ang lumalabas sa bibig. Nandiyan na magbigay sila ng opinyon sa isang issue, mag-comment sa isang bagay o sa hitsura, gawi, eksena ng isang tao. Makailang beses na rin akong nakarinig at nakakita ng mukha na inihalintulad ng mga friends ko sa katulong, kabayo, bayag, ermitanyo, etc. Pati nga diyaryo e ginawa na rin nilang panlait. Akalain mong meron palang taong mukhang papel.

Sa hawig ni Pokwang – “Mare, may naglalakad na sandok…”

Sa hawig ni Juday – “Aray! Ang panga ko… nalaglag!”

Sa mukhang kabayo – “Oh my God… Petra, ikaw ba ‘yan…”

At walang katapusang paghahalintulad sa mga kakatwang bagay.

Ano nga ba kasi ang ‘lait’? Naalala ko noong nasa high school pa lang ako, may napanood akong episode sa talk show ni Julie Yap Daza sa Dos tungkol sa panlalait. May apat ( ? ) siyang guests, halos lahat e nabibilang sa lahi ni Rica Arambulo (Mayayaman). At ang nakakaloka, isa sa mga guests na ‘yun e mayamang bading na naka-off shoulder blouse na white! Nung nakita nga siya ng sister ko sa TV, speechless ang shupatembang ko. ‘Yung mukha ng sisteraka ko, ‘di mo maipipinta. Para siyang nakakita ng ‘kakaibang nilalang’.

Pinag-usapan nila ang ugat ng panlalait. Kung ano, saan at kung bakit ito talamak sa lipunan (shabu ito?). Isang oras nilang pinagdiskusyunan ang word na ‘lait’. At sang-ayon sila sa iisang bagay na ang panlalait ay parte na ng kutura ng mga Pilipino.

Again, ano nga ba ang panlalait?

Ito ba ‘yung pangungutya sa isang estado ng pamumuhay ng isang tao? “Siyet mare, mukhang konstru…”

Pangungutya sa hilatsa ng mukha ng isang otaw? “Yuck… Tighiyawat na tinubuan ng mukha! Eewww…”

Panunukso? “Baboy!”, “Palito!”, “Unano!”, “Bondying!”

Panlilibak? “Kung ako mukhang bangkay… Ikaw naman ang puwet ko! Mukha kang nana!” (Roderick Paulate, Jack En Poy).

E sino nga ba ang mga taong mahilig manlait? Ito ba ‘yung mga taong ang feeling e mas angat sila sa taong nilalait nila? O sadyang defense-mechanism lang ng mga ‘laitero’t laiterang’ ito ang panlalait dahil sa totoong buhay e sila pala ang kalait-lait? Na inuunahan lang nila ang iba sa panlalait upang ang sarili nilang baho ay ‘di na pansinin?

Funny. Parang ‘di na ako natutuwa sa pagpili ng TOP 10 Favorite Friends ko. Buti na lang at ‘di ko na ito itinuloy. Kung nagkataon, baka ako ang lumabas na ‘kalait-lait’.

--------------------------------------------------------------------------------------------

“Ang objek ng panlalait ay isang di makapasa sa pamantayan ng subhetibismong bading. Ang subhetibismong bading ay ang etikang panuntunan sa pakikipagkapuwa-tao ng bading.” -- SAWIKAAN 2004, Tsúgi ni Rolando Tolentino

PINOY GAY BROTHER

Naaliw ako sa panonood ng PBB Season 2 kanina. Imagine, may pinapasok si Kuya na apat na lolembang (may edad na mga gays)! Although ine-expect na ng mga housemates ang pagdating ng mga ‘special guests’, wala silang ka-ide-ideya na apat na Markova ang dadating sa loob. Naloka siyempre ang mga housemates, especially the boys sa pag-arrive ng ating mga lola.

Mega upo sa sofa ang mga oldies, poised at akala mo may spotlight na nakatutok sa kanila habang nakikipag-tsikahan sa mga housemates. Siyempre pa, pinaramdam talaga ng mga housemates na ispesyal ang mga bisitang bakla. Pinaghandaan nila ng pagkain at sinayawan pa ng ballroom ng mga otoko ang mga guests! Nakaka-praning ang eksena ni Kian. May moves ang lolo mo ha. Suwerte ng muher na isinayaw niya, feeling clitoris siya sa moment nila ni Papa Kian, pramis. Hmf! Ayokong mainggit dahil ayokong gabaan at baka biglang maging thundercat ang inyong lingkod. Knock, knock po, Ate Carmi.

Nang magsimula pa lang ang unang season ng PBB, naisipan ko na (sampu ng aking katsokaran) ang gay version nito. Paano nga kaya kung magkaroon ng Pinoy Big Brother (Gay Season) or Pinoy Gay Brother. Why not? Remember, ang kauna-unahang winner ng PBB sa Pinas e si John ‘Sweet’ Lapuz, da vah? Kundi ako nagkakamali, ito ‘yung one week run na ginawa ng Dos bago magsimula ‘yung first season.

At paano nga kaya kung matuloy nga ang Gay season ng PBB? Sino sa tingin niyo ang karapat-dapat makapasok sa Magic 12? Well, here’s my list:

1. Roderick Paulate – Mula sa mundo ng pinilakang-tabing, mahusay umarte, fag hag sina Maricel Soriano at Ate Vi (Imagine, magkaribal sa puso ni Edu noon tapos pareho niyang friend… Bading na bading da vah?).

2. Boy Abunda – Successful talent manager, magaling na host, maraming fashion statements sa The Buzz, friendship si Krizzie (Gay Icon).

3. Ricky Lee – Ang idolo kong writer. Kailangan ng representative ng mga Literatura sa loob.

4. Jon Santos – Impersonator ni Ate Vi. Para mag-entertain sa mga bagutan moments sa loob.

5. Joel Lamangan or Chito Roño – Kahit isa sa kanila ang makapasok, siguradong may makakaaway. Hahaha. Kidding aside, kailangang may meldi sa loob para may nagmamaganda. Pag may nagmamaganda, may intriga.

6. Tim Yap – Uuuummmm… Out na ba siya? Wehehehehe. Well, representative ng mga elitistang dressed-to-kill.

7. Tonette Macho – Yung baklang maton sa Iskul Bukol noon. Well, from the land of the La-Ocean Deep…

8. Alfie Lorenzo – Para may magtanggol kay Juday forever.

9. Mel Martinez – Sisteraka ni Ate Marya. So parang pinanonood mo na rin si Marya sa loob divine?

10. Ian Valdez – Kontesera. Gay version ni Anna Dizon. Rep ng mga balahura foundation.

11. German Moreno – Para walang… TULUGAN!!!

12. Ricky Reyes – Dahil ang ganda ng lola mo!

Runner-ups sina Papa Piolo, Erika Santos, Raymond Guttierez, Jed Madela, Marvin Agustin, Eric Quizon… Kaso nga lang, ‘di pa sila OUT. As in.

Imagine, watching the Magic 12 living in one roof, sharing the same room, doing tasks, etc? Bongga! Tatalunin nito ang QAF, Queer Eye, Date My Mom ng US!

Si Rustom Padilla ang magiging host nito with Chokoleit and Victor Basa as anchor gay and bi (chars!). At ang boses ni Big Brother ay mala-Roderick Paulate sa mga pelikula niya sa Regal noon. Dapat boses gulong! Or 'yung kay Sha-lala na nag-vo-voice over sa Master Showman's ni Kuya Germs na boses-katam.

Gusto kong makita sina Ricky Reyes, German Moreno at Alfie Lorenzo sa body painting task. Sina Joel Lamangan or Chito Roño laban kay Boy Abunda, mala-word war nina Beatriz at Maricris. Joel or Chito bilang Psychotic Maricris, Tito Boy as Kalmadong Bea. Tim Yap and Mel Martinez’ blooming romance. Ian Valdez at Tonette Macho, di magpapansinan dahil insecure sa isa’t isa. Boy Abunda bilang Nene Tamayo na nagmamalider. Ricky Lee na very safe, kalmado at friendly na mala-Bodie Cruz. Roderick and Jon Santos bilang mga comic relief.

Suma tutal, riot ang kalalabasan, di ba? Salpakan mo pa ng special guest na mga oldies na lesbiyana. Or special appearance sa loob nina Anna Dizon (bakya), Ricky Rivero (yung dating obese na nangayayat), Fatima Alvir, Mystica at Dranreb Belleza (mala-Connie Reyes na magbibigay ng spiritual ek-ek).

Pagdating naman sa voting, siyempre bilang pang-shock sa TV Viewers, unang manonominate at mae-evict si Tito Boy. Aba, successful na siya sa kanyang career kaya dapat lang na siya ang unang mashonggal. Then, susunod na mae-evict sina Jon Santos at Ricky Reyes. Magkakaroon ng mainit na nomination night dahil magta-tie sa votes sina Ricky Lee at Ian Valdez. Iboboto ng mga parlorista si Ian. Makukuha naman ni Sir Ricky ang simpatya ng mga writers. E konti lang ang writers sa pinas (yung iba wala pang pang-load), mas maraming parlorista. Matatalo ang writer. The following week, mabubuwisit ang mga tao dahil sa pagkaka-evict kay Sir Ricky, mae-evict si Ate Ian Valdez mo dahil mas mataas ang nakuhang votes ng kapwa niya nominated na si Tonette Macho. Hanggang sa ang magwawagi at tatanghaling Ultimate Gay Survivor (Startruck ito?) ay walang iba kundi si Joel Lamangan.

Isa itong malaking latik.

Ang ending: Ito na ang una’t huling season ng PBB Gay Version.